فقط بشارت و مژده ی نزدیک شدن ماه مبارک رمضان، داغ و حسرت فراق ماه شعبان المعظّم را تسکین می دهد. ماه شعبان با همه ی زیبایی ها و لطافت های عارفانه ی خود به پایان می رسد؛ ماهی بسیار دوست داشتنی و زیبا که با عطر دلاویز رسول خدا صلی الله علیه و آله معطّر است؛ ماه صلوات و مناجات شعبانیه، ماه صیام و قیام رسول الله صلی الله علیه و آله در لیالی و ایّام آن. حسرت گذشتن و طی شدن ایّام این ماه فقط با بشارت ورود به ماه مبارک رمضان قابل تحمّل است. ماهی که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بشارت نزدیک شدن آن را در آخرین جمعه ی ماه شعبان المعظّم به مردم دادند.    

امیرالمؤمنین علی علیه السّلام و حضرت زهرا سلام الله علیها، در بیان فلسفه و حکمت تشریع احکام الهی، فلسفه ی مقرر شده  روزه را تثبیت اخلاص بیان نموده اند: " خدای متعال  روزه را قرار داد تا اخلاص را در وجود انسان تثبیت کند" . روزه عملی است که بر خلاف اعمال دیگر، هیچ مظهر رفتاری ندارد. عملی مانند نماز یا طواف خانه ی خدا آشکار و قابل تشخیص است؛ امّا روزه را از ظاهر کسی نمی توان تشخیص داد. لذا اخلاص در آن بسیار قوی تر است. روزه قائم به نیّت است؛ همین که کسی نیّت کند روزه اش را بخورد و یا برای غیر خدا باشد، روزه اش باطل شده است. روح اخلاص در روزه بسیار مهم است و این عبادت وصل به اخلاص است.    

ذکر آثار و برکات بسیار عظیم و عجیبی دارد و مواهب بسیار بزرگ معنوی در ذکر موجود است که به تناسب شدّت ذکر، آن آثار هم شدیدتر و عمیق تر می شود. لذا به تناسب شدّت ذکر، آثار آن هم دارای مراتبی است. خفیف ترین و ضعیف ترین آثار ذکر به گونه ای است که حتّی برای خود شخص ذاکر هم نامحسوس است و در قوی ترین، شدیدترین و عالی ترین مراحل ذکر، هرکس در حدّ خود بهره ای از آن می برد.  

اهل سنّت معتقدند پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله همه ی آن چیزی که برای امّت اسلامی در زمینه ی شناخت اسلام لازم بود و برای آنها کفایت می کرد را در قالب آیات وحی، احادیث، سخنان و سیره ی خویش در اختیار مسلمانان قرار دادند و هیچ نکته ی ناگفته ای باقی نماند...   

مهمترین تفاوتی که امام دوازدهم ما شیعیان با یازده امام بزرگوار پیش از خود دارند، غیبت آن حضرت است. اهل سنّت وجود حضرت مهدی - ارواحنا فداه - را قبول دارند و در بسیار ی از منابع بزرگ خود به این مسأله اشاره کرده اند. حتّی علمای بزرگ اهل سنّت، کتابهای مستقلی در رابطه با این موضوع تألیف کرده اند.   

از نگاه اسلام یکی از بزرگترین رسالت‌های انسان، تزکیه‌ی نفس است. گاهی پرداختن بیش از حد به فعالیت‌های اجتماعی، فرصتی برای تهذیب نفس و کسب کمالات معنوی برای انسان باقی نمی‌گذارد. در حالیکه طبق الگوی مورد تأیید اسلام، ابتدا انسان باید به معماری شخصیت خویش و تکمیل ابعاد انسانی وجود خود نایل شود و خود، انسانی نمونه گردد؛ سپس به اصلاح دیگران و یا جامعه بپردازد و از این رهگذر است که می‌تواند دیگران را به سمت نیکی‌ها رهنمون شود.  

اولین چیزی که خدا اراده کرد بیافریند؛ محبت بود. آنچه سبب شد خدا عالم را بیافریند، محبت بود. مبدأ، محبت است. معاد، محبت است. بین این دو هم محبت است. همه اش محبت است. فرمود: اَولنا محمد و اَوسطنا محمد و آخرنا محمد و کلّنا محمد.  

دشواری حجاب را زنان برای مصونیت در برابر طمع ورزی و هوس بازی مردان متحمل می‌شوند. حجاب بیانگر وقار و افتخار یک زن و ابراز بندگی او در برابر خالق هستی است و بی‌شک پوشش زن در برابر مردان نامحرم، سلامت اخلاقی جامعه را به دنبال خواهد داشت. اما در این میان حجاب مردان نیز نباید نادیده گرفته شود. حجاب مرد، حیای اوست ... 

در عالم هر چیز ظاهر و ملکی دارد که با حواس ظاهری انسان قابل درک است و باطن و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری پوشیده و با ادراکات باطنی انسان قابل احساس می باشد. چنانکه قرآن کریم برای تمامی موجودات عالم، هم ملکی قائل است که در ید قدرت الهی قرار دارد و هم ملکوتی که آن نیز تحت قدرت الهی است. کارهای انسان از جمله معاصی او نیز ظاهر و ملکی دارد که همان جنبه محسوس جسمانی و نفسانی آن است، و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری انسان پوشیده است و تنها با بیدار شدن باطن انسان از راه نایل شدن به موت و فعال شدن ادراکات باطنی، احساس می شود. 

هر گاه مؤمن طغیان کند و گل آلود شود، خداوند گودالی را سدّ راه او قرار می‌دهد تا گِل‌هایش ته نشین شود و دوباره صاف شود؛ یعنی با حوادث و ابتلائات جلوی او سد می‌زند تا زلال شود.