پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: رجب ماه بارش رحمت الهی است. خداوند در این ماه رحمت خود را بر بندگانش فرو می ریزد. امام کاظم علیه السلام فرمود: رجب نام نهری در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین تر است. هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، خداوند از آن نهر به او می نوشاند.  

گزیده ای از سخنان استاد مورخ ۱۴۰۳/۱۰/۱۷

ماه رجب به برکت توجّهات علوی، ماه پاک شدن مؤمن از شائبه‌های غیر خدایی و نیز ماه توبه و استغفار است. تأکید ویژه‌ای بر ذکر استغفار با عبارات مختلف در این ماه شده است؛ همینطور استغفارهایی که به تَبع و در تکمیل یک عمل مستحب نقل شده است؛ مثل نماز فوق‌العادۀ روزهای جمعۀ ماه رجب بین نماز ظهر و عصر. امیرالمؤمنین علی علیه‌السّلام در این ماه، وجود دوستان خود را از هرچه غیرالهی است، پاک می‌کند. در جریان زندگی احتمال ابتلای انسان به معصیت یا ذَنب و یا غفلت وجود دارد. معصیت یعنی عصیان و سرکشی کردن. لذا به هر گناهی، معصیت گفته نمی‌شود. اگر عزم عصیان، سرکشی و فرمان خدا را زیر پا گذاشتن و گردن‌کشی در برابر امر الهی باشد، معصیت و عصیان است. امّا گاهی اوقات زور انسان به خواسته‌های نفسانی و وسوسه‌های شیطانی نمی‌رسد و از نفس و شیطان زمین می‌خورد و خلافی از او صادر می‌شود؛ امّا این معصیت نیست؛ گناه، ذَنب یا اِثم است. دوست اهل‌بیت علیهم‌السّلام اهل معصیت نیست؛ اما ممکن است از او گناه سر بزند. گاهی انسان دچار غفلت می‌شود و خدا و حقایق عالم بالا را فراموش می‌کند، به تلاش‌های خود یا کمک‌های دیگران امید می‌بندد و فراموش می‌کند همه‌کارۀ این عالم خداست‌. ماه رجب، ماه پاک شدن از گناه، غفلت و بالاتر از این‌ها، ماه پاک شدن از توجّه به غیرخداست و تمام این‌ تفضّلات به عنایت امیرالمؤمنین علی علیه‌السّلام است. در ماه رجب با استمداد از ولایت علوی می‌توان کعبۀ دل را از تمام بت‌ها خالی، پاک و تطهیر کرد

فرا رسیدن ماه رجب‌المرجّب؛ ماه فیضان لطف و عنایات بی‌حدّ الهی؛ ماهی که در احادیث، به یک اعتبار شهرالله نامیده شده و ماه خدای متعال است و به اعتبار دیگر از آن به ماه امیرالمؤمنین علیه‌السّلام تعبیر شده است را خدمت میهمانان سفره‌ی پر کرامت این ماه عظیم تبریک و تهنیّت عرض می‌نماییم. امیدواریم که این دو نعمت بزرگ، یعنی نعمت توحید و نعمت ولایت را قدر بدانیم و در این ماه توفیق یابیم که به مدد عنایات علوی به شهر توحید راه پیدا کنیم و از حقایق ناب توحیدی موجود در معارف این ماه،و از مواهب و عطایا و عنایات عظیمی که در مناجات‌ها، دعاها، اذکار، نمازها، روزه‌ها، صدقات و همه‌ی اعمال خیر توصیه شده در این ماه نهفته است، به مدد ولایت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام بهره‌مند گردیم.

رزق به دو بخش مادی  و معنوی تقسیم می شود. رزق معنوی از قبیل معارف، حالات و توفیق طاعات و عبادات است. ارزاق مادی همان امکاناتی است که در این عالم نصیب انسان می شود و توسط او مصرف می گردد. همچون غذایی که می خورد، آبی که می نوشد، جامه ای که می پوشد و  یا خانه ای که در آن زندگی می کند. بنابراین آنچه از امکانات دنیوی که متعلّق به شخص است، امّا او امکان نمی یابد از آنها استفاده یا آنها را مصرف کند، گرچه جزء دارایی او می باشند، رزق او شمرده نمی شوند. سالک در پرتو بصیرتی که به نور قرآن و تعالیم معصومین بدان نائل شده است، رزّاق و روزی دهنده ی خود را فقط خدا می داند و هیچ کس جز او را، خواه خود یا دیگران، در روزی خویش دخیل و مؤثّر نمی شمارد.   

ظاهراً می گوییم آقا می آید، ولی در حقیقت ما به خدمت حضرت بقیة الله - عج الله تعالی فرجه الشریف- می رویم. ما به پشت دیوار دنیا رفتیم و گم شدیم. باید از پشت دیوار بیرون بیاییم تا ببنیم که حضرت از همان ابتدا حاضر بودند.

از نگاه اسلام یکی از بزرگترین رسالت‌های انسان، تزکیه‌ی نفس است. گاهی پرداختن بیش از حد به فعالیت‌های اجتماعی، فرصتی برای تهذیب نفس و کسب کمالات معنوی برای انسان باقی نمی‌گذارد. در حالیکه طبق الگوی مورد تأیید اسلام، ابتدا انسان باید به معماری شخصیت خویش و تکمیل ابعاد انسانی وجود خود نایل شود و خود، انسانی نمونه گردد؛ سپس به اصلاح دیگران و یا جامعه بپردازد و از این رهگذر است که می‌تواند دیگران را به سمت نیکی‌ها رهنمون شود.  

اولین چیزی که خدا اراده کرد بیافریند؛ محبت بود. آنچه سبب شد خدا عالم را بیافریند، محبت بود. مبدأ، محبت است. معاد، محبت است. بین این دو هم محبت است. همه اش محبت است. فرمود: اَولنا محمد و اَوسطنا محمد و آخرنا محمد و کلّنا محمد.  

دشواری حجاب را زنان برای مصونیت در برابر طمع ورزی و هوس بازی مردان متحمل می‌شوند. حجاب بیانگر وقار و افتخار یک زن و ابراز بندگی او در برابر خالق هستی است و بی‌شک پوشش زن در برابر مردان نامحرم، سلامت اخلاقی جامعه را به دنبال خواهد داشت. اما در این میان حجاب مردان نیز نباید نادیده گرفته شود. حجاب مرد، حیای اوست ... 

در عالم هر چیز ظاهر و ملکی دارد که با حواس ظاهری انسان قابل درک است و باطن و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری پوشیده و با ادراکات باطنی انسان قابل احساس می باشد. چنانکه قرآن کریم برای تمامی موجودات عالم، هم ملکی قائل است که در ید قدرت الهی قرار دارد و هم ملکوتی که آن نیز تحت قدرت الهی است. کارهای انسان از جمله معاصی او نیز ظاهر و ملکی دارد که همان جنبه محسوس جسمانی و نفسانی آن است، و ملکوتی دارد که از حواس ظاهری انسان پوشیده است و تنها با بیدار شدن باطن انسان از راه نایل شدن به موت و فعال شدن ادراکات باطنی، احساس می شود. 

هر گاه مؤمن طغیان کند و گل آلود شود، خداوند گودالی را سدّ راه او قرار می‌دهد تا گِل‌هایش ته نشین شود و دوباره صاف شود؛ یعنی با حوادث و ابتلائات جلوی او سد می‌زند تا زلال شود.