در پی‌جویی انگیزة مخالفت برخی علمای اهل سنّت با عارفان و متصوّفان، علاوه بر موارد فوق، به این نکته می‌رسیم که در برخی از زمینه‌ها مشابهت‌هایی بین عقاید مهمّ صوفیّه و عرفا و عقاید شیعه به چشم می‌خورد، که از جملة آن‎ها به مباحث مربوط به ولایت و نیز خلافت انسان کامل در عرفان، می‌توان اشاره کرد. علمای متعصّب سنّی به علّت دشمنی شدید با تشیّع، به سبب این مشابهت‌ها، صوفیّه را رافضی مذهب (یعنی شیعه) شمرده و در نتیجه مطرود و مردود می‌دانسته‌اند.

خشک مغزی و قشری‌گری علمایی چون ابن تیمیّه، بنیانگذار اصلی اندیشة وهابیّت، که با هر چه بوی معنویّت می‌دهد دشمنند، از دیگر عوامل مخالفت آنان با عرفان و تصوّف می‌باشد[i].