ماه مبارک رمضان، عیدُاللهِ الاَکْبَرْ یعنی بزرگ‌ترین عید الهی است. ماه مبارک رمضان از نظر تاریخ، آفاق و تقویم برای همۀ اهل دنیا، مؤمن، کافر، ملحد و مشرک فرا می‌رسد؛ امّا آنچه ارزشمند است، ورود خود سالک به ماه مبارک رمضان است. ماه می‌آید؛ امّا اینکه ما به‌سوی ماه می‌رویم، بحث دیگری است. در بین روزهای سال، یک روز هم روز شروع ماه مبارک رمضان است؛ امّا در میان تحوّلات درونی سالک الی‌الله، ورود به ماه مبارک رمضان یک مرحله است. مهم این است که ما وارد ماه مبارک رمضان شویم. امیدواریم خدای متعال قلب، روح و جان ما را مُقبِل به سمت شهرالله قرار دهد، به‌گونه‌ای که در ماه خدا زندگی کنیم، نه در ماه خلق. در این صورت، معنای عیدُاللهِ الاَکْبَرْ هم ظهور می‌کند؛ یعنی بزرگ‌ترین عید الهی، عید ملاقات خدا، میهمان شدن بر خدا و ورود به ضیافت‌الله است. این که فرمودند روزه‌دار هنگام افطار دو  شادمانی دارد، یک شادمانی، شادمانی دیدار خداست. جشن بزرگ هنگامی است که ماه مبارک رمضان ماه ملاقات و دیدار خدا باشد، و در باطن ما عیدُاللهِ الاَکْبَرْ و جشن ملاقات خدا برپا شود. حقیقت عید، عود و بازگشت است و عید اکبر، بازگشت به آن مبدأ ازلی است که همۀ هستی از آنجا آغاز شده است. ما قوس نزول را مرحله به مرحله پایین آمدیم تا در حضیض عالم طبیعت مشغول زندگی خاکی شدیم. عید هنگامی است که قوس صعود را در پیش گرفته و مرتبه به مرتبه، مراتب وجود را طی کرده باشیم تا به آن مبدأ و جایی که نزول از آنجا آغاز شد برگردیم.(۱۴۰۳/۱۲/۱۳)