از امام کاظم علیه السلام نقل شده است که فرمودند: اگر می خواهید انسان های صالحی شوید و صلاحیت پیدا کنید؛ باید همنشین انسان های صالح و شایسته شوید. همنشینی با صالحان باعث می شود انسان جذب شود. صالحین در درجه ی اول، پیامبر صلی علیه و آله و در درجه ی بعد ائمه علیهم السلام هستند. 

در روایات تأکیدهای فوق العاده ای درباره ی سجده ی شکر به عنوان یکی از تعقیبات نماز وجود دارد. عبارت بسیار قابل توجهی در توقیعی که از امام عصر ارواحنا فداه برای عبدالله بن حِمیَری وارد شده است؛ به چشم می خورد. حضرت فرمودند: "سَجدة الشکر مِن اَلزمِ السّنن وَ اَوجَبَها"  سجده ی شکر از ضروری ترین اعمال مستحب و از واجب ترین و مورد تأکیدترین سنّت های پسندیده ی الهی است. سجده ی شکر هم به اعتبار سجده بودن و هم به اعتبار شکر اهمّیت فوق العاده ای دارد.    

شب دحوالارض (یعنی پهن شدن زمین از زیر خانه ی کعبه بر روی آب) از لیالی شریفه است که رحمت خدا در آن نازل می شود و قیام به عبادت در آن اجر بسیار دارد و روز آن یکی از چهار روزی است که در تمام سال به فضیلت روزه ممتاز است و از برای روزه دار این روز هرچه بین آسمان و زمین است، استغفار می کند.  

حضرت موسی علیه السّلام به شخصی برخورد که کور و کر بود و دست و پا هم نداشت؛ به یک تکه گوشت شبیه تر بودتا انسان. از او پرسید حالت چطور است؟ یعنی دنیا و ربت را چگونه می بینی؟ آن شخص در پاسخ موسی علیه السّلام گفت: کیست در این دنیا که حالش مثل من باشد؟ چشم ندارم، درنتیجه آنچه را خدا راضی نیست نمی بینم؛ گوش ندارم، درنتیجه سخنی را که خدا دوست ندارد نمی شنوم؛ پا ندارم، در نتیجه به جایی که خدا راضی نیست نمی روم؛ دست ندارم، در نتیجه کاری را که خدا نمی پسندد نمی کنم و کسی را که خدا نمی خواهد بزنم نمی زنم. پس در همه ی عالَم کسی نیست که حالش از خوبی به من برسد. موسی از معرفت و رضامندی و شاکر بودن او بسیار متعجّب شد...  ۱

منزل موت، آخرین منزل دنیا و اولین منزل آخرت است. موت همیشه همراه ماست. وقتی میخوابیم گویا می میریم و آن را تمرین می کنیم. وقتی نَفَس را بیرون می دهیم، در حقیقت می میریم و با نَفَس دیگر ادامه ی حیات می دهیم. موت خیلی نزدیک است. تا ذکر موت کنیم، مرده ایم. قُولُو لا اِلهَ (موت) اِلاّ الله (حیات) تُفلِحُوا.   

سالک الی الله هرچقدر معلومات، دانش و آگاهی داشته باشد؛ هر چقدر که مراتبش بالاتر باشد باید به شدّت مواظب باشد که دچار عجب، کبر، غرور، خودبینی و خودپسندی نشود که او را هلاک می کند. اگر کسی دچار خودبینی و کبر شود راهی به کمالات معنوی ندارد. خود بزرگ بینی اولین معصیت تاریخ آفرینش است، آنجا که شیطان از سجده ی بر آدم و امر الهی تمرّد کرد. از پیامبر اولوالعزم الهی که بالاتر نمی توان تصوّر کرد. حضرت موسی علیه السّلام یک لحظه تصوّر کرد؛یا خطوری از ذهنش گذشت که داناتر از او در عالَم پیدا نمی شود؛ خدا به ملائکه امر فرمود که موسی را دریابید.    

تزکیه ی اخلاقی یا به عبارتی تزکیه در اصطلاح علم اخلاق، شامل دو مرحله است؛ ابتدا پیراستن نفس از نقایص و صفات رذیله و سپس، کسب و آراستن آن به صفات پسندیده.

به بزرگی[ مرحوم آیت الله محمد جواد انصاری همدانی(ره) ] گفتند: آیا امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را می شود دید؟ ایشان فرمودند: وقتی خدا را می شود دید، امام را که مخلوق خداست، چگونه نمی شود دید؟ ما می خواهیم چیزی ببینیم. چیز غیر از امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) است. کسی که حضرت را دید و جمال حضرت را مشاهده کرد، دیگر چیزی نمی خواهد ببیند.  

یکی از سؤالاتی که در بحث رجعت قابل بررسی است، مسأله ی امکان پذیر بودن آن است. آیا بازگشت به این جهان برای انسانی که از این دنیا رفته است، وجود دارد؟ مسأله ی امکان پذیر بودن رجعت، از منظرهای مختلفی قابل بررسی است.ابتدا می توان از چشم انداز عقل به این مسأله نگاه کرد. بر اساس سخن حکیمان، بهترین علت برای وقوع یک امر، واقع شدن آن است. اگر چیزی یک بار رخ داده است، مسلماَ امکان رخداد دوباره ی آن وجود دارد.   

لینکهای مرتبط :

مومن بایابکم، مصدّق برجعتکم - رجعت (۱)

ظهور، رجعت‌، قیامت، شبا هت‌ها و تفاوت‌ها - رجعت (۲)

ویژگی‌های رجعت- رجعت (۳) 

تاجری همراه با غلامش برای سفر تجاری به کشتی سوار شدند. وقتی کشتی به وسط دریا رسید و در اثر موج دریا به تکان خوردن افتاد؛ غلامِ دریاندیده شیون و بی‌قراری کرد و هر چه به او گفتند کشتی امن است و جای ترس و نگرانی نیست، اثر نکرد. حکیمی که در کشتی بود به بازرگان گفت: اجازه بده تا او را آرام کنم. تاجر هم موافقت کرد. حکیم دستور داد دست و پای غلام را بگیرند و او را به دریا بیندازند.