مکاشفات و رؤیاها

۱

دوشینه پرتگاه عجیبی را که قرار بود به ورطة سقوطم بکشاند، نشانم دادند. از هیبت آن می‌لرزیدم و چنان متوحش بودم که یارای حرکت نداشتم. قرارم دادند؛ راه نشان دادند؛ مرکب عطا فرمودند؛ مأموری به دنبالم روانه نمودند؛ از خم و پیچ انحرافات نفسانی گذراندم و در شاهراه وارد و از آنجا عازم درگاهش شدم.

سیدة نساء عالَم در بستری غنوده؛ سؤال نمودم؛ خواهش کردم؛ بوسه‌بارانش نمودم. فرزندی نازنین، مه‌پاره‌ای عزیزِ عالم را در آغوشم جای داد. سپس سه تاج مرصّع به دستم داد که علامت عِلم در عوالم روحانیت و کسب مقام و سومی تاجی بود که به مفهوم آن پی نبردم؛ تا خدا چه خواهد.

گریان و خندان دیده از خواب گشودم. «مرا در سر هوس جز روی او نیست.»

شنبه ۱۴ آبان - جلال