۱۱

خوابم را ربودند. علاقه‌ام را بریدند. تصمیمم را عوض نمودند. بی‌اراده‌ام کردند. عشقم را افزودند. قلبم را سوزان نمودند. چشمم را گریان نمودند. به سر ذوق آمدم.

هستی عالم را در نیستی خود یافتم. بودش را در نابودنی‌ها دیدم. عالَمی دیگر، دنیایی تازه، موجودات ضعیف و خیلی هم ضعیف در نظرم جلوه نمود. تا به این اندازه پی نبرده بودم دَم واپسین چه چیز می‌باید داشت و یا چه چیز می‌باید بود... نمی‌دانم!

از کالبد بی‌روحی چه ترانه‌ای می‌توان شنید؟ از روح بی‌قالبی چه می‌توان استنساخ نمود؟ بزم الی الله ناگفتنی است، مع‌الله‌اش چگونه است؟

ای کاش شمس تراوشات سوزان‌تری را به مولای روم نمایانده بود تا از پرتو نورافشانی‌های او حالت «اَنَا الحَقّ» از کسی تراوش نمی‌کرد.

خدا به داد برسد!

جلال