۱۶

شبی در حریم دل به نجوی بودیم. چه گذشت نمی‌دانم؛ ولی گذشت زمان به فراموشی نسپردش؛ چون در محلّی بود که زمان وجود نداشت. افسوس! که سیر بی‌همتایش مرا مشغول نموده که سر از پا نمی‌شناسم.

شب را من و دل با نسیم سحر به صبح رساندیم. راهی بس با‌شکوه و هراس، در خم و پیچ دقایق وقت. زمانیکه از سراشیبی زمان و مکان می‌گذشتم، مست افتادم. در آن مستی، ظلمت تن را با مهر دل‌افروز جان صیقل داده تا در فراز آسمان عشق به پرواز درآید؛ تا تمرینی جهت یکسره نمودن راه داشته باشد.

جلال