۴

مرا چنانچه هستم به خودم هم نشان مده، چه رسد به اشخاص دیگر. از خودم ننگ دارم. از خودم ناراضی هستم. اگر چشم بندگان تو به من افتد، مرا سنگسار خواهند نمود. از دیدن اشخاص و از برخورد آنها فراری هستم. میل دارم در گوشة تنهایی به تو پناه بیاورم تا شاید رحمت تو شامل حال مضطرّی بشود و با رأفت و عطوفت مختصّة خودت، عذر ظلم بی حدّم را تو خود گردن گیری و مرا جاهل به خود دانسته و با عدل با من رفتار نکنی؛ تا شاید به فضل خودت حجاب‌های جهل و نادانی را از من بِزُدایی تا در مقام طهارت روح، از تو استمداد جویم. به که پناه ببرم؟ کجا روم؟ چه بگویم و چه چاره سازم؟ آیا تو خود قادر نیستی که شرمندة بی‌پناهی را بپذیری و از قیدش رهایی دهی؟ توبه‌کار و نادمِ زاری را با حکمت خاصّة خود سرگرم سازی؟ تو خود سبب‌سازی و بنده‌نواز. تو خود مدبّری و چاره‌ساز. تو خود منعمی هستی بی‌نیاز. تو خود خدایی بی‌همتا. پس کجا روم؟ به که گویم که حال دل چون است؟ منّت بِنِه و مرا به راه راستی که مورد رضایت و عنایت توست راهنمایی فرما. شکر سزای توست.

جلال