هرچند اگر شناخت زشتى و پلیدى و ویرانگرى گناه و هوسرانى، عمیق و دقیق باشد، محال است شخص بلافاصله از گذشته‌ى خویش شرمنده و پشیمان نشود و درصدد ترک گناه و جبران گذشته و پوزش‌خواهى از خدا برنیاید، امّا تأکید بر این نکته خالى از فایده نیست که توبه امرى است که به هیچ وجه نباید به تأخیر افکنده شود. زیرا از یک سو با تداوم راه باطل پیشین، اعتیاد به گناه پدید مى‌آید و هر لحظه اعتیاد مزبور شدیدتر و ترک آن دشوارتر مى‌شود و ممکن است کار به جایى برسد که به‌طور کلّى امکان ترک آن از بین برود و راه بازگشت براى همیشه بسته شود.

از سوى دیگر، هیچ کس از آینده باخبر نیست و نمى‌داند عمر او چه زمانى به پایان مى‌رسد. مرگ، هیچ زمان تعریف شده‌ى یکسانى براى همه‌ى افراد ندارد. در سنّ نوجوانى، جوانى، میانسالى، پیرى و کهنسالى، هر لحظه ممکن است اجل شخص فرا رسد و مهلت و فرصت توبه براى همیشه از دست او برود. تأکید فراوانى که در احادیث بر اجتناب از تسویف و به تأخیر افکندن توبه شده، به دلیل وجود همین خطر است.[۱]