خداوند غیور است و رقیب و شریک را تحمّل نمى‌کند. لذا اگر دل مؤمن در دام محبّت چیزى جز او گرفتار شود، خداوند براى رهایى مؤمن از آن دام، یا فهم و درک او را چنان بالا مى‌برد و عمق مى‌بخشد که به نقایص و عیوب آن پى‌ببرد و در نتیجه، دل از آن باز گیرد، و یا حادثه‌اى مى‌فرستد و آن چیز را از سر راه مؤمن برمى‌دارد. زیرا هیچ چیز جز خدا شایسته‌ى محبّت استقلالى نیست. محبّت خدا عبد را به عروج بى‌پایان و تعالى نامحدود سوق مى‌دهد، امّا محبّت استقلالى به هر چیز جز خدا، راکدکننده و انحطاط‌آفرین است و شخص محب را در خود متوقّف مى‌کند و سدّ راه عروج و تعالى عبد مى‌شود. به همین دلیل، خداوند از هر راه ممکن، مؤمن را از محبّت استقلالى به ما سوى الله خلاصى مى‌بخشد.[۱]

از قدح‌هاى صور کم باش مست         تا نباشى بت‌تراش و بت‌پرست

عشق آن زنده گزین کو باقى است       وز شراب جانفزایش ساقى است