محبّان حضرت دوست باید از اظهار محبّت خویش به خداوند نزد دیگران، تا آنجا که به‌صورت اختیارى از شخص سر مى‌زند، خوددارى کنند و جز نزد خود محبوب، محبّت خود را پنهان و کتمان نمایند و از ادّعاى عشق و عاشقى نزد این و آن به‌شدّت بپرهیزند؛ زیرا اوّلا چه‌بسا محب درجه‌ى
محبّت خویش را بالاتر از آنچه واقعآ هست بپندارد و آن را ادّعا کند، و محبوب وى را محک بزند و او نتواند با موفّقیّت از عهده‌ى امتحان بیرون آید و با روشن شدن گزاف بودن دعویش، نزد محبوب روسیاه شود. ثانیآ رابطه‌ى محبّتى که بین محبّ و محبوب برقرار شده، سرّى است پنهان که آشکار کردن آن موجب مکدّر شدن خاطر محبوب از محبّى که سرّ او را افشا کرده خواهد شد. ثالثآ ادّعاى محبّت کردن نزد دیگران حاکى از این است که توجّهى به دیگران دارد و این با محبّت راستین که توجّه شخص را منحصر به محبوب مى‌سازد، سازگار نیست.

البتّه آن‌گاه که آتش محبّت در وجود محب، شعله مى‌کشد و طوفان حب برپا مى‌شود، ناخواسته و بى‌اختیار حالت محب دگرگون و متلاطم مى‌شود و آثار محبّت در حال و رخسار او پدیدار مى‌گردد. این‌گونه ظاهر شدن آثار محبّت، غیر از اظهار و دعوى ارادى است و چون خارج از اختیار است نه قابل نهى است و نه مذمّتى متوجّه آن مى‌باشد.

همچنین اگر محب در مقام تشکّر و تمجید محبوب، به خاطر آنکه قلبش را از غیر فارغ و یک‌سره خانه‌ى محبّت خود کرده است، سخن از محبّت خویش بر زبان راند و راز درون را آشکار کند، به دلیل این اظهار و ابراز نیز مورد ملامت و نکوهش نخواهد بود.