عرصه‌ى زندگى دنیوى به مثابه‌ى یک میدان بازى فوتبال است. مدرسه‌اى را تصوّر کنید که به هنگام زنگ ورزش، معلّم ورزش دانش‌آموزان را به حیاط مدرسه برده است و براى اینکه دانش‌آموزان نحوه‌ى درست زدن توپ با پا را یاد بگیرند، ابتدا آنها را به صف کرده است و خود با پا توپ را به سمت آنها روانه مى‌کند و از آنها مى‌خواهد به طرز ضربه زدن او به توپ دقّت کنند و سپس توپ به سمت هر یک از آنها رفت، او نیز در مقابل توپ واکنش نشان دهد و به همان نحو، با ضربه زدن به توپ، آن را به سمت مربّى ورزش بازگرداند. سپس مربّى ورزش قواعد و مقرّرات بازى فوتبال را، اعم از تعداد بازیکنان هر تیم، نحوه‌ى سازماندهى و تقسیم وظیفه و منطقه‌ى بازى هر یک در میدان، مدّت بازى و تخلّفات و جریمه‌ى هر تخلّف را براى آنان توضیح مى‌دهد. آن‌گاه دانش‌آموزان را به دو گروه یازده نفره تقسیم مى‌کند و توپ را در اختیار آنها قرار مى‌دهد تا بازى را آغاز کنند. خود نیز به‌عنوان داور به نظارت بر بازى آنها مشغول مى‌شود.

در طول بازى، اگر بازیکنان توجّه داشته باشند که هدف صرفآ این است که از طریق آن، مقدارى فعّالیّت بدنى و جست‌وخیز کنند تا جسمى سالم و ورزیده و روحى شاداب و پرطراوت پیدا کنند و اساسآ مهم نیست که در طول بازى گل بزنند یا گل بخورند و این امر در هدفى که از ورزش کردن آنها مورد نظر است کوچک‌ترین تأثیرى ندارد؛ در این صورت، بازى گرم و شادى را برگزار مى‌کنند و در طول بازى هیچ انگیزه و دلیلى براى حرص خوردن و نگرانى، یا عصبانیّت و بداخلاقى با بازیکنان تیم خود، یا به خشونت کشاندن بازى و آسیب زدن به بازیکنان تیم مقابل، یا غصّه خوردن و افسردگى از شکست، و یا نقض مقرّرات بازى و روى آوردن به خطا و جِر زدن در بازى و امثال آن ندارند. در پایان نود دقیقه هم که داور سوت پایان بازى را به صدا درمى‌آورد، بازیکنان دو تیم، دست در دست یکدیگر، با خنده و شادى و صمیمیّت و محبّت، با جسمى سالم و ورزیده و روحى شاداب و پرطراوت، زمین بازى را ترک مى‌کنند.

امّا اگر بازیکنان در جریان بازى فراموش کنند که آنچه بدان مشغولند بازى است و جدّى نیست و هدف برنده شدن نمى‌باشد، بلکه ورزش کردن و سلامت و طراوت به دست آوردن است، کار را جدّى مى‌گیرند. در این صورت، هدف در نظرشان عوض مى‌شود و به جاى سلامت و ورزیدگى جسم
و طراوت و شادابى روان، پیروزى بر تیم مقابل به هر قیمت ممکن هدف مى‌شود. در شرایط جدید، بازیکنان دو تیم در طول مدّت بازى، دائم نگران نتیجه‌ى نهایى‌اند و حرص و غصّه مى‌خورند و با همبازى‌هاى تیم خود، کارشان به اوقات‌تلخى و عصبانیّت مى‌کشد و در رابطه با تیم مقابل، بازى را به خشونت مى‌کشند و سعى مى‌کنند با آسیب رساندن به بازیکنان رقیب، مانع موفّقیّت آنها شوند و بازیکنان قوى آنها را با مصدوم کردن، از میدان بازى حذف کنند و براى اینکه مى‌خواهند به هر قیمت که شده است برنده شوند، در موارد بسیارى، از مقرّرات بازى تخلّف مى‌کنند و به خطاهاى عمدى و جِر زدن و امثال آن رو مى‌آورند. در پایان نود دقیقه هم که داور سوت پایان بازى را به صدا درمى‌آورد، بازیکنان با اعصاب فرسوده و روح‌هاى آزرده و خسته از نود دقیقه اضطراب و حرص و غصّه خوردن، با کدورت خاطر از همبازى‌هاى تیم خود و با آسیب‌هاى جسمى که در اثر کشیده شدن بازى به خشونت، به بدن‌هایشان وارد آمده است، زمین بازى را ترک مى‌کنند.

از دست رفتن آثار مثبت بازى و پدید آمدن این پیامدهاى تلخ، همه نتیجه‌ى این بود که فراموش کردند دارند بازى مى‌کنند و مسئله‌ى برد و باخت جدّى نیست.

در بازى زندگى، مربّى و داور، خداوند، بازیکنان، انسان‌ها، توپ، حوادث و موقعیّت‌هایى که خداوند در زندگى هرکس پیش مى‌آورد و او باید در برابر آنها از خود واکنش نشان دهد، میدان بازى، تمامى عرصه‌هاى فعّالیّت‌هاى دنیوى، و مقرّرات بازى، احکام شرع است.

انسان‌ها در عرصه‌ى زندگى دنیوى، اگر توجّه داشته باشند که زندگى دنیا بازى است و جدّى نیست و هدف از آن نیل به کامیابى‌هاى دنیوى نمى‌باشد؛ بلکه هدف این است که ضمن تفرّج و شادى و لذّت بردن از آن و تمدید قواى روحى براى مجاهدت‌هاى معنوى و اخروى، به مراتب بلند کمال انسانى راه یابند و به بهشت ابدى و قرب و لقاء و وصال الهى نایل شوند؛ با چنین روحیّه و توجّهى، حین انجام فعّالیّت‌هاى دنیوى، با اعصابى آرام کار مى‌کنند و لذّت مى‌برند و انگیزه و دلیلى هم براى برخوردهاى آزاردهنده با دیگران و یا پایمال کردن حقوق آنها ندارند؛ زیرا مى‌دانند در هر صورت، آنچه از پیش، خداوند براى آنها مقدّر نموده است واقع مى‌شود و همان روزیى که حضرت حق از قبل براى آنها معیّن فرموده است به آنها خواهد رسید و حرص و تقلّا و تعدّى به حقوق دیگران، بر روزى آنها نخواهد افزود و متقابلا جایى هم براى نگرانى وجود ندارد؛ چراکه روزى آنها از جانب خدا تضمین شده است. در نتیجه، در بازى زندگى دنیوى، طبق مقرّرات و احکام شرع، به فعّالیّت مى‌پردازند و فعّالیّتى سالم و بدون تقلّب، سودجویى، سوءاستفاده، تضییع حقوق دیگران و آلودگى به حرام، و بازیى روان، گرم و شیرین برگزار مى‌شود و از آن لذّت فراوان مى‌برند. هنگامى هم که خداوند
به‌عنوان داور بازى زندگى، پایان بازى دنیا را اعلام مى‌کند، پس از عمرى لذّت و آرامش، در حالى دنیا را ترک مى‌کنند که به دلیل سلامت و صلاح کارهایشان، به مراتب بلند کمالات انسانى راه یافته‌اند و به سوى بهشت ابدى و قرب و لقاء و وصال الهى رهسپار مى‌شوند.

امّا اگر انسان‌ها در جریان فعّالیّت‌هاى دنیوى فراموش کنند که دنیا بازى است و آن را جدّى بپندارند، هدف اصلى، یعنى تعالى و تکامل انسانى و تقرّب الى الله فراموش، و تفوّق و پیش افتادن در رقابت‌هاى دنیوى هدف مى‌شود و در پى آن، در جریان زندگى وجودشان لبریز از اضطراب و حرص و حسرت و غصّه مى‌گردد و چون مى‌خواهند به هر قیمتى که شده است بر رقباى خود غلبه کنند، از مقرّرات بازى، یعنى احکام شرع تخلّف مى‌کنند و به حقوق دیگران تجاوز مى‌نمایند و به تقلّب و تزویر متوسّل مى‌شوند. پس از عمرى زندگى تلخ و زجرآور و تحت فشارهاى گوناگون عصبى و روانى، هنگامى که داور عالم خلقت، پایان بازى دنیا را اعلام مى‌کند، اینان در اثر آلودگى به حرام و معصیت و ظلم و تعدّى به حقوق دیگران، با روحى منحطّ، به سوى عذاب ابدى و محرومیّت همیشگى از جوار رحمت و قرب الهى، رهسپار مى‌شوند.

از دست رفتن لذّت زندگى، مبتلا شدن به انحطاط معنوى و عذاب ابدى و محروم شدن از کمال و بهشت جاوید و قرب و لقاء و وصال الهى، همه به این دلیل پدید آمد که فراموش کردند زندگى دنیا بازى است.