دنیا و آخرت ضدّ همند و هر یک جدّى گرفته شود، دیگرى بازى خواهد بود. کسانى که دنیا را جدّى مى‌گیرند، چون مى‌خواهند به هر قیمتى که شده است در امور دنیوى تفوّق پیدا کنند، خدا، قیامت و دین براى آنها بازى و غیرقابل‌اعتناست و اگر مانع دستیابى به خواسته‌هاى دنیوى ایشان شود، به‌راحتى کنار گذارده مى‌شوند. امّا به فرموده‌ى قرآن کریم دنیا بازى است و در صورتى که مانع رفتن به سوى خدا، دین و سعادت اخروى شود، باید از آن صرف نظر کرد.

امیرالمؤمنین علیه السلام مى‌فرمایند: اِنَّ الدُّنیا وَ الآخِرَةَ عَدُوّانِ مُتَفاوِتانِ وَ سَبیلانِ مُختَلِفانِ فَمَن اَحَبَّ الدُّنیا وَ تَولّاها، اَبغَضَ الآخِرَةَ وَ عاداها. وَ هُمابِمَنزِلَةِ المَشرِقِ وَ المَغرِبِ، وَ ماشٍ بَینَهُما کُلَّما قَرُبَ مِن واحِدٍ بَعُدَ مِنَ الآخَرِ وَ هُما بَعدُ ضَرَّتانِ: هر آینه دنیا و آخرت دو دشمن ناهمگون و دو راه مقابل یکدیگرند. پس هرکس دنیا را دوست داشت و به آن دل بست، کینه‌ى آخرت را به دل گرفت و با آن دشمنى ورزید. و آن دو به منزله‌ى مشرق و مغربند و کسى که ما بین آن دو راه پیماید، هرچه به یکى نزدیک شود از دیگرى دور مى‌گردد و آن دو به‌سان دو هَوو، سر سازگارى و تحمّل یکدیگر ندارند.[۱]