زهد در لغت به معناى عدم رغبت و در اصطلاح اهل عرفان، به معناى بى‌رغبت بودن به دنیاست. زهد، نداشتن و استفاده نکردن از دنیا نیست، دلبستگى و رغبت نداشتن به آن است. زهد، دست کشیدن از دنیا نیست، پر نکشیدن دل به سوى دنیاست. اى بسا فقیر راغب به دنیا و چه‌بسا غنىّ زاهد از دنیا. شاخص زهد و بى‌رغبتى به دنیا این است که بود و نبود آن، در روح شخص اثر
نگذارد و آن را متلاطم نکند. امیرالمؤمنین علیه السلام مى‌فرمایند: اَلزُّهدُ کُلُّهُ بَینَ کَلِمَتَینِ مِنَ القُرآنِ. قالَ اللهُ سُبحانَهُ: لِکَیلا تَأسَوا عَلى ما فاتَکُم وَ لا تَفرَحوا بِما آتاکُم. وَ مَن لَم یَأسَ عَلَى الماضى وَ لَم یَفرَح بِالآتى فَقَد اَخَذَ الزُّهدَ بِطَرَفَیهِ: تمامى زهد بین دو عبارت قرآن است. خداى سبحان فرمود: تا بر آنچه از دستتان رفته است، افسوس نخورید و براى آنچه به دستتان آمده است، شادمان نشوید. و هرکس بر آنچه گذشت و از دست رفت تأسف نمى‌خورد و براى آنچه به دست مى‌آید شادمان نمى‌شود، زهد را به‌طور کامل دریافت و رعایت کرده است.[۱]