رضا یعنى خشنودى و فرحناکى عبد از خدا و آنچه خدا اراده و مقدّر کرده است، و هیچ‌گونه اعتراض و کراهت درونى نداشتن به خاطر مقدّرات الهى، و خواهش و تمنّاى تقدّم و تأخّر، یا کم و بیش، و یا تبدیل شدن وضعیّتى را نداشتن.

با توجّه به اینکه آنچه به دست خلق انجام مى‌شود، به اذن الهى و در واقع کار خداست، لازمه‌ى رضایت از خدا و مقدّرات الهى، خشنودى از خلق و آنچه به دست آنها انجام مى‌شود، است. و با عنایت به اینکه همه‌ى امور عالم به اراده‌ى خدا واقع مى‌شود، شخصى که به مقام رضا برسد، همه‌ى جریان امور عالم را وفق رضاى خویش مى‌بیند و لذا شادى و فرح فراگیر و پایدارى همه‌ى وجودش را دربرمى‌گیرد. در چنین حالى قلبش از غصّه، حسرت و نگرانى خالى مى‌شود و براى عبادت و بندگى و سلوک الى الله فراغت مى‌یابد و این سبب مى‌شود در آخرت نیز از عذاب مصون بماند و به رضایت و رضوان الهى نایل شود.