رضا به اعتبار امرى که شخص از آن خرسند و خشنود است به دو نوع تقسیم مى‌شود.

۱/ رضا به ربوبیّت الهى : همان‌گونه که در مبحث توحید در ربوبیّت تشریح شد، خداى متعال ربّ و پرورش‌دهنده‌ى همه‌ى موجودات و از جمله انسان‌هاست و این ربوبیّت را براى انسان‌ها از طرق گوناگونى عملى مى‌سازد؛ چه در قالب آثار وضعى و نیز پیام‌هاى عبرت‌آموز نهفته در حوادث و رخدادهایى که براى اشخاص پیش مى‌آورد، چه در قالب آموزه‌هایى که از طریق وحى و به دست پیامبران، امامان، عارفان، عالمان دینى و مربّیان معنوى در اختیار انسان قرار مى‌دهد، و چه در قالب
ادراکات عقلى و الهامات قلبى که نصیب انسان مى‌کند.

رضا به ربوبیّت یعنى با خرسندى پذیرا شدن و شادمانه تن دادن به آنچه خدا براى تربیت و رشد شخص براى او مقدّر و مقرّر مى‌کند. در این مقام امیرالمؤمنین علیه السلام مى‌فرمایند : رَضَیتُ بِاللهِ رَبّاً : به ربوبیّت خدا راضى و خرسند شدم.[۱]

۲/ رضا به قضاى الهى : خداوند به‌عنوان تنها فاعل عالم و تنها حادثه‌آفرین جهان هستى، در جاى‌جاى عالَم و در زندگى یکایک انسان‌ها، حوادث تلخ و شیرینى پدید مى‌آورد. رضا به قضاى الهى یعنى تمامى حوادثى را که قضاى الهى به وقوع آنها تعلّق گرفته و مى‌گیرد، به گوارایى پذیرا شدن و با خشنودى استقبال کردن. امام حسین علیه السلام در مقام این رضا مى‌فرمایند: رِضَى اللهِ رِضانا اَهلَ البَیتِ : آنچه رضایت خدا در آن است، همان مورد رضایت ما اهل‌بیت است.[۲]

جابر بن عبدالله انصارى، صحابى رسول خدا۹، در اواخر عمر به محضر امام باقر علیه السلام شرفیاب شد. امام علیه السلام از او پرسیدند: کَیفَ تَجِدُ حالَکَ؟: حال خود را چگونه مى‌بینى؟ پاسخ داد : اَنَا فى حالٍ الفَقرُ اَحَبُّ اِلَىَّ مِنَ الغِنى وَ المَرَضُ اَحَبُّ اِلَىَّ مِنَ الصِّحَّةِ وَ المَوتُ اَحَبُّ اِلَىَّ مِنَ الحَیاةِ: در حالى هستم که تهیدستى نزد من محبوب‌تر از ثروتمندى، بیمارى نزد من دوست‌داشتنى‌تر از سلامتى و مرگ نزد من محبوب‌تر از زندگى است. حضرت به او فرمودند : اَمّا نَحنُ اَهلَ البَیتِ فَما یَرِدُ عَلَینا مِنَ اللهِ مِنَ الفَقرِ وَ الغِنى وَ المَرَضِ وَ الصِّحَّةِ وَ المَوتِ وَ الحَیاةِ فَهُوَ اَحَبُّ اَلَینا: امّا ما اهل‌بیت، آنچه از جانب خدا بر ما وارد مى‌شود، از تهیدستى و ثروتمندى، بیمارى و سلامتى، و مرگ و زندگى، همان دوست‌داشتنى‌ترین چیز نزد ماست.[۳]

یکى درد و یکى درمان پسندد         یکى وصل و یکى هجران پسندد

من از درمان و درد و وصل و هجران         پسندم آنچه را جانان پسندد