در حدیث قدسى آمده است که: اِنَّ موسى علیه السلام قالَ: اَرِنى اَحَبَّ خَلقِکَ اِلَیکَ وَ اَکثَرُهُم لَکَ عِبادَةً. فَاَمَرَهُ اللهُ تَعالى اَن یَنتَهِىَ اِلى قَریَةٍ عَلى ساحِلِ بَحرٍ وَ اَخبَرَهُ اَنَّهُ یَجِدُهُ فى مَکانٍ قَد سَمّاهُ لَهُ. فَوَصَلَ علیه السلام اِلى ذلِکَ المَکانِ. فَوَقَعَ عَلى رَجُلٍ مَجذومٍ مُقعَدٍ اَبرَصٍ، یُسَبِّحُ اللهَ تَعالى. فَقالَ موسى: یا جَبرائیلُ! اَینَ الرَّجُلُ الَّذى سَأَلتُ رَبِّىَ اَن یُرِیَنى اِیّاهُ؟ فَقالَ جَبرَئیلُ: هُوَ یا کَلیمُ هذا. فَقالَ: یا جَبرَئیلُ اِنّى کُنتُ اُحِبُّ اَن اَراهُ صَوّاماً قَوّاماً. فَقالَ جَبرَئیلُ: هذا اَحَبُّ اِلَى اللهِ تَعالى وَ اَعبَدُ لَهُ مِنَ الصَوّامِ وَ القَوّامِ، وَ قَد اَمَرتُ بِاِذهابِ کَریمَتَیهِ فَاسمَع ما یَقولُ. فَاَشارَ جَبرَئیلُ اِلى عَینَیهِ، فَسالَتا عَلى خَدَّیهِ. فَقالَ: مَتَّعتَنى بِهِما حَیثُ شِئتَ وَ سَلَبتَنى ایّاهُما حَیثُ شِئتَ وَ اَبقَیتَ لى فیکَ طولَ الاَمَلِ، یا بارُّ یا وَصولُ. فَقالَ لَهُ موسى علیه السلام : یا عَبدَاللهِ، اِنّى رَجُلٌ مُجابُ الدَّعوَةِ، فَاِن اَحبَبتَ اَن اَدعُوَ لَکَ تَعالى یَرُدَّ عَلَیکَ ما ذَهَبَ مِن جَوارِحِکَ وَ یُبریکَ مِنَ العِلَّةِ فَعَلتُ. فَقالَ رَحمَةُ اللهِ عَلَیهِ: لا اُریدُ شَیئاً مِن ذلِکَ. اِختیارُهُ لى اَحَبُّ اِلَىَّ مِنِ اختیارى لِنَفسى وَ هذا هُوَ الرِّضَا الَمحضُ کَما تَرى. فَقالَ لَهُ موسى: سَمِعتُکَ تَقولُ یا بارُّ یا وَصولُ. ما هذَا البِرِّ وَ الصِّلَةِ الواصِلانِ اِلَیکَ مِن رَبِّکَ؟ فَقالَ: ما اَحَدٌ فى هذَا البَلَدِ یَعرِفُهُ غَیرى، اَو قالَ یَعبُدُهُ. فَراحَ علیه السلام مَتَعَجِّباً وَ قالَ هذا اَعبَدُ اَهلِ الدُّنیا : حضرت موسى علیه السلام به خداوند عرض کرد: کسى را که در بین آفریدگانت نزد تو محبوب‌تر و براى تو پرعبادت‌تر است به من نشان بده. خداى تعالى به او فرمان داد به انتهاى آبادیى که در ساحل دریا قرار داشت برود و به او خبر داد وى را در مکانى که براى او نام برد خواهد یافت. موسى علیه السلام به آن محل رسید. در آنجا با مرد جذامیى که زمینگیر و مبتلا به بیمارى پیسى بود و تسبیح خدا مى‌گفت مواجه شد. موسى گفت: اى جبرئیل! من دوست مى‌داشتم کسى
را ببینم که بسیار نماز به‌پا مى‌دارد و روزه مى‌گیرد. جبرئیل گفت: همین شخص نزد خداى تعالى از کسانى که بسیار روزه مى‌گیرند و نماز به‌پا مى‌دارند محبوب‌تر است. هر آینه من امر کردم که دو چشم او از بین برود؛ پس گوش کن چه مى‌گوید. جبرئیل اشاره‌اى به دو چشم او کرد و چشمانش بر گونه‌هایش جارى شدند. سپس آن مرد گفت: خدایا تا جایى که مشیّت تو بود مرا از چشم بهره‌مند ساختى و جایى که مشیّت تو تعلّق گرفت آن دو را از من گرفتى و آرزو و امید طولانى به تو را برایم باقى گذاشتى. اى خدایى که نیکوکار و عطاکننده‌اى! موسى علیه السلام به او فرمود: اى بنده‌ى خدا، من شخصى مستجاب الدّعوه‌ام. اگر دوست داشته باشى که براى تو دعا کنم و از خداى تعالى بخواهم آنچه را از اعضاى بدنت از بین رفته است به تو باز گرداند، این کار را مى‌کنم. آن مرد که رحمت خدا بر او باد، گفت: چیزى از آن را نمى‌خواهم. آنچه او براى من برگزیده است براى من محبوب‌تر از چیزى است که خودم براى خویش انتخاب کنم و این همان رضایت محض است همان‌گونه که مشاهده مى‌کنى. موسى به او فرمود: شنیدم که مى‌گفتى اى خدایى که نیکوکار و عطاکننده‌اى. آن نیکى و عطایى که از پروردگارت به تو رسیده است، چیست؟ گفت: در این سرزمین هیچ کس جز من خدا را نمى‌شناسد، یا گفت: هیچ کس جز من او را نمى‌پرستد و عبادت نمى‌کند. موسى علیه السلام در حالى که شگفت‌زده شده بود از آنجا رفت و گفت به‌راستى این شخص عابدترین مردم دنیاست.[۱]

امام صادق علیه السلام مى‌فرمایند: لَم یَکُن رَسولُ اللهِ۹ یَقولُ لِشَىءٍ قَد مَضى، لَو کانَ غَیرُهُ: پیامبر خدا۹ به‌گونه‌اى نبودند که در مورد چیزى که واقع شده است بگویند: اگر چیزى غیر از آن رخ مى‌داد بهتر بود. یا کاش چیزى غیر از آن رخ مى‌داد.[۲] رمز این خصوصیّت رسول خدا۹ را در

سخن امام مجتبى علیه السلام مى‌توان یافت که مى‌فرمایند : مَنِ اتَّکَلَ عَلى حُسنِ الاِختیارِ مِنَ اللهِ لَم یَتَمَنَّ اَنَّهُ فى غَیرِ الحالِ الَّتىِ اختارَهَا اللهُ لَهُ :کسى که به حسن انتخاب خدا اعتماد نماید، آرزو نمى‌کند در حالى جز همان که خدا براى او انتخاب کرده است قرار داشته باشد.[۳]