حقیقت و اصل عبادت، توجّه قلب به خدا، توأم با احساس فقر خویش و غناى او و همراه با خضوع و کوچکى در پیشگاه اوست. اعمال عبادى، عبادت بالعَرَضند و به‌میزانى عبادت به‌شمار مى‌آیند و مقبولند که از حقیقت عبادت برخوردار باشند. مفهوم مقبول بودن عبادت این است که تأثیر مثبت و سازنده‌اى که بناست در شخص عبادت‌کننده بر جاى گذارد، ایجاد شود.

امام باقر علیه السلام مى‌فرمایند: اِنَّ العَبدَ لَیَرفَعُ لَهُ مِن صَلاتِهِ نِصفُها اَو ثُلثُها اَو رُبعُها اَو خُمسُها ... فَما یَرفَعُ اِلّا ما اَقبَلَ عَلَیهِ مِنها بَقَلبِهِ: همانا بنده نیمى، یا یک سوم، یا یک چهارم و یا یک پنجم نمازش بالا مى‌رود ... پس جز آنچه با قلبش بدان توجّه داشته است بالا نمى‌رود.[۱]